Znowu?
Proszę pana!
To niebezpieczne.
A, to pani.
Rzucam właśnie zaklęcie.
Proszę nie przeszkadzać.
Dobrze, ale proszę wracać do pokoju.
Nie uważa mnie pani chyba za sklerotyka.
Oczywiście, że nie.
Niech pani przestanie!
Proszę puścić.
A jeśli zaklęcie wystrzeli?
Jakie zaklęcie miałoby wystrzelić na dachu szpitala?
„Brama”!
SZPITAL CENTRALNY
Brama?
Bramka? Chce pan grać w piłkę?
Głupia! Powiedziałem: „Brama”!
To zaklęcie otwiera przejście do innego świata.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Hej, hej, hej!
Moja!
Brawo! Świetnie mu dziś idzie!
Tak!
Zbyt agresywnie!
Szukasz wymówek?
Gotowe?
ARKUSZ WYNIKÓW
Haru!
Tak jest!
Dzięki.
Dzięki za przybycie.
Dobra robota.
Świetna gra!
Ależ z niego ciacho!
Yu!
Widziałeś minę Shinozakiego?
To było dobre!
Poprzednim razem ciągle cię blokował.
Był podatny na zwody po lewej,
tak jak mówiłeś.
Byłeś zbyt niecierpliwy.
Grając pod koszem w ostatniej kwarcie,
zdobyłbyś pięć punktów więcej.
Szkoda.
O co ci chodzi?
Twoje ruchy mogą być efektywniejsze, ale nie myślisz.
Trochę to frustrujące.
Gdybym był lepszy,
nie zapanowałbym nad ilością fanek.
Haru! Yu!
Słyszałam, że wygraliście.
Oczywiście.
Cześć, Kotona.
O czym rozmawiacie?
O jego „fankach”.
Ej...
Znów chcesz mnie zdradzić? Jesteśmy przecież razem.
Co?
Zdarzało ci się.
Nie chcę.
Tak?
A kto pił kawę z pierwszoklasistką,
bo przyniosła prezent?
Auć!
Następnego razu nie będzie.
Jesteś okrutna.
Dziś ci daruję.
A przy okazji!
Słyszałam o dobrej naleśnikarni.
Mają świetne naleśniki z kwaśnymi pomarańczami.
Idziemy?
Znowu zaczyna. Fanka kwaśnych pomarańczy.
Lubię je.
Czemu nie? Uczcijmy zwycięstwo.
To gdzieś tutaj.
Jest na górze.
Chodźmy gdzieś indziej.
Słusznie.
W porządku.
Piąte koło u wozu się wycofa.
Idźcie we dwoje.
Hej, Yu!
Spokojnie, nie przeszkadza mi to.
Szybciej!
Czekaj!
KWIACIARNIA SAKI
Cześć.
Wróciłem.
Witaj w domu, Yu.
Dzięki, Nanako.
Rozwiązałam!
Dobrze, prawda?
Dobra robota.
Wiem.
Twoje ruchy mogą być efektywniejsze, ale nie myślisz.
Trochę to frustrujące.
Tak naprawdę frustruje mnie
chyba coś innego.
Ojej...
Mam wyrzuty sumienia z powodu Yu.
Następnym razem pójdziemy wspólnie.
Jeśli pójdziemy naokoło, Yu też wjedzie.
- Dobrze. - Do jutra!
Uważaj na siebie.
Ty też.
Kotona?
Pomocy!
Co się stało?
Ktoś mnie śledzi! Boję się!
Gdzie jest Haru?
Niedawno się pożegnaliśmy. Nie odbiera.
Gdzie jesteś?
W alejce przy Pierwszej Ulicy.
Siorko Saki, potrzebuję podwózki!
Co? O rany!
Niedługo urodziny Kotony.
YU
Czemu nie odbiera?
Co się dzieje?
Coś grozi Kotonie..
Grozi?
Jakiś dziwak ją śledzi.
- Pośpiesz się. - Dobrze.
Wysadź mnie tutaj.
Dobra!
Zadzwonisz jeszcze do Haru?
Jasne. Sama też jej poszukam.
Kotona!
Przestań!
Kotona?
Kotona!
Kotona...
Wszystko będzie dobrze.
Kotona. Hej.
Zaraz wezwiemy karetkę.
Co się stało?
Haru, ktoś dźgnął ją nożem.
Kotona!
Haru, nie powinieneś jej ruszać!
Wezwijmy karetkę!
Zamknij się!
Coś ty z nią robił?
Ja...
Zabieram Kotonę do szpitala.
Haru!
Cholera!
Haru, przestań!
Haru!
Gdzie my u licha jesteśmy?
I co to za ciuchy?
No właśnie.
Kotona zniknęła!
Właśnie, Kotona!
Gdzie ona jest?
Haru, telefon!
Racja!
- Co? - To jest...
kompas.
Co to ma znaczyć?
To pies?
Jaki dziwny.
- Stało się coś? - Siedzą na środku drogi.
Chyba zwracamy na siebie uwagę.
- Chodźmy tam. - Dobrze.
- Tam jest mniej ludzi. - Och!
Yu! Ty...
Co?
No chodź, Haru.
Spójrz na swoje nogi!
Ja chodzę?
Moje nogi... co tu się dzieje?
Ty chodzisz!
Spróbuj jeszcze raz.
Dobrze.
Co to ma znaczyć?
Co się dzieje?
Niemożliwe...
Serio, co tu się dzieje, Yu?
Nie wiem...
Nie wiem, ale...
Gdzie my jesteśmy?
Może to nowy park rozrywki?
Albo kręcą jakiś film?
A co powiesz na to?
Dinozaury-roboty.
Pewnie steruje nimi komputer.
Wyglądają jak żywe...
To prawda.
Ten metal wygląda zbyt prawdziwie, jak na cosplay.
Bo jest prawdziwy.
Co?
To naprawdę inny świat.
Co masz na myśli?
To tylko hipoteza...
ale chyba przeszliśmy do innego świata.
Innego świata?
I Kotona też gdzieś tu jest?
Właśnie, Kotona...
Była ranna, prawda?
- Poważnie ranna. - Poczekaj.
Moje nogi wyzdrowiały.
Może w tym świecie rany się goją.
No właśnie! Masz rację.
Zamartwianie się nic nam nie da!
Racja. Pora na działanie.
Znajdziemy cię, Kotono.
To chyba jakiś bar.
Możemy tu wejść?
Nie bądź takim świętoszkiem. To inny świat, nie?
A niech mnie, totalnie inny świat.
Zdecydowanie.
Szefowo!
Więcej piwa!
I nie przestawaj donosić!
Proszę.
Ale jesteście pewni?
Mamy dopiero południe.
Jesteśmy najemnikami.
Podczas pokoju nie jesteśmy potrzebni.
Nie ma jak pokój.
I biznes się kręci, co?
Raczej tak.
Pełno tu pijaków.
Może też się napijemy?
Nie.
Chyba trzeba będzie przepytać wszystkich.
Nie, wybierzmy kogoś, kto wygląda na gadatliwego.
Ej, wy.
Blokujecie przejście.
Pies?
Ma tylko psią głowę. Nie jest psem.
Chyba was nie znam.
Skąd jesteście?
Tego...
Z Tokio.
Tokio?
Pierwsze słyszę.
Śmierdzi wódą!
Nieważne.
Chcieliście o coś spytać, tak?
- Co? - Tak, chcieliśmy.
Chcecie posłuchać o mych bohaterskich czynach?
Słusznie.
Nie...
Nie o to chodzi.
Stałem naprzeciw dwustu wrogów,
dzierżąc jedynie mój wierny topór...
Kwaśny!
Szukamy kogoś.
Kogo?
Cóż...
Kobiety zwanej Kotoną.
Kobiety?
Wy świntuchy.
O co ci chodzi?
Ma fajny tyłeczek?
No dobra.
Pomogę wam szukać
tej Kotony z fajnym zadkiem.
Naprawdę?
Jak wygląda ta dzierlatka?
Ma włosy do ramion i jest miła.
I ma dość duże oczy.
To nam nie pomoże.
Rasa, kolor oczu i wiek.
Ma prawie siedemnaście lat.
Siedemnaście, tak? Idealny wiek.
Muzyka dla mych uszu.
Siedemnaście?
Czyli jest w wieku księżniczki Astrid.
Księżniczki Astrid?
Wkrótce będziemy świętować jej siedemnaste urodziny.
Wyrosła na wspaniałą kobietę. Ależ ten czas leci.
Jest taka piękna.
Och!
To Kotona!
Znaleźliśmy ją.
Ale to jest księżniczka Astrid.
Czy Kotona jest księżniczką?
Nieważne.
Gdzie jest teraz księżniczka?
Oczywiście w zamku.
W zamku?
Gdzie to jest?
Na północ stąd. Wszyscy to wiedzą.
- Tam jest. - Szybko!
Ale czemu Kotona jest księżniczką?
Może gdy trafia się do tego świata, dostaje się jakąś rolę?
My chyba jesteśmy mieszczanami A i B.
Ale nie wiemy, czy to naprawdę Kotona.
Zobaczymy, gdy ją znajdziemy.
W zamku wprowadzono szczególne środki bezpieczeństwa.
Można wejść tylko za pozwoleniem króla.
Chcielibyśmy zobaczyć się z księżniczką Astrid.
Kim jesteście?
Mieszczanami A i B.
Zwykli mieszczanie nie mogą odwiedzać księżniczki. Precz stąd!
Kapitan Bertho, witamy z powrotem.
Przybyłam.
Dziękuję.
Podobno stan księżniczki się pogorszył.
Tak.
Nie jest dobrze.
Nic nie możemy zrobić?
Możemy tylko
zachować czujność i jej strzec.
Rozumiem.
Nawet najlepsi uzdrowiciele w królestwie
nie dali rady tej klątwie...
Ale ten, kto atakuje księżniczkę, sam też powinien ucierpieć.
Klątwa pochłania ją mimo Królewskiej Tarczy.
To bardzo smutne.
Jeśli nawet minister magii Gnauss Wisden nie może jej złamać,
musi to być bardzo potężna klątwa.
Rozczarowujące.
Daruj sobie sarkazm, robię co mogę.
Barton, to nie jest zwykła klątwa.
To nie wina Gnaussa.
Tak, panie.
Niedługo przybędzie Zakon Mistrza Zeeloka.
Nikt nie wie o klątwach
więcej od nich.
Nie traćmy nadziei, panie.
Zakon Mistrza Zeeloka.
Przybyliśmy do księżniczki Astrid. Wpuśćcie nas.
Tak!
Czekaj, musimy uważać...
- Biegiem! - Hej!
Posąg kota?
Królewski tester?
Czy to ktoś ważny w tym świecie?
To jak królestwo zwierząt.
Dziękujemy za przybycie z tak daleka.
Jeśli uzdrowicie księżniczkę,
nagroda was nie minie.
- Wierzymy w was. - Szybko!
Tak, panie.
Kotona!
To naprawdę ona.
Bez wątpienia.
Zaczynajmy.
To, co złe, się nie ostatnie
To, co boli, uzdrowione zostanie
Niestraszne nam klątwy ponure
Duchom i demonom garbujemy skórę
Zaczynamy
A niech mnie!
Księżniczko...
Proszę, ocalcie ją.
Co to ma być?
Księżniczko...
Jak to możliwe...
Panie!
Wasza Wysokość, nie poddawaj się!
Jest wyczerpany.
Barton, zabierz króla do jego komnaty.
Tak jest.
Kotona.
Wydaje się trochę inna.
Niemożliwe.
Jeśli to nie Kotona, to kto to jest?
Masz rację.
Musimy ją ratować.
Ale co możemy zrobić?
Co?
O nie!
Haru, cofnij się!
Kto tam? Intruzi!
Yu, ty...
- Ty! - Księżniczko!
Odsuń się od księżniczki!
Co się dzieje?
Co zrobiłeś księżniczce?
Kim jesteście, intruzi?
Jestem Yu. A to Haru.
Wypuść nas! Nie zrobiliśmy nic złego.
Co robiliście w pokoju księżniczki?
Szukaliśmy przyjaciółki.
Księżniczka wygląda jak ona,
więc przyszliśmy do niej.
Co to za bzdury?
Yu wyciągnął z niej sztylet.
Lepiej wymyślcie coś lepszego!
Wiecie, jak Jego Wysokość martwi się o córkę...
Ojcze!
Oni mówią prawdę.
Księżniczko!
Nie może być... Astrid!
Ojcze!
Astrid.
Ojcze.
Klątwa została złamana?
Przykro mi, że się martwiłeś.
Ja też byłam świadkiem ich działań.
To cud! Jest zdrowa jak ryba!
To bohaterowie, nie intruzi!
Jak...
Panie, w uznaniu zasług tych mężczyzn,
należy im się chyba wdzięczność.
Masz rację.
Nagrodzę ich.
Nagroda?
Uwolnijcie ich.
Kotona, ty...
Jesteś Kotoną, prawda?
Co?
Dziękuję za ocalenie księżniczki.
Moi ludzie odprowadzą was do miasta. Uważajcie na siebie.
Dziękujemy bardzo.
Wygląda trochę jak Siorka Saki.
Tak?
Hej! Jesteście tymi mieszczanami!
To zbawiciele księżniczki Astrid. Trochę szacunku!
Tak, pani!
To oni!
Biały koń?
Eskortowali was prawdziwi żołnierze?
Odwiedziliśmy księżniczkę.
Że co?
Oni stawiają.
Księżniczka to nie Kotona.
Tak.
Czyli przypominam waszą przyjaciółkę?
Chciałabym ją poznać.
Gdzie jest Kotona?
Gdzie teraz jej poszukamy?
Ja nadal martwię się o księżniczkę.
O czym ty mówisz, Yu?
Mieliśmy szukać Kotony.
Tak, ale coś mi tu nie pasuje.
Co ty tam zrobiłeś?
Jak ci się to udało?
Nie wiem. Zareagowałem instynktownie.
Gdy ja podszedłem, nic się nie stało.
Co masz na myśli?
To musi być sen.
Co?
Musimy się tylko obudzić
z tego dziecinnego snu.
To jest sen?
Otrzymaliśmy nagrodę.
Ale to bez znaczenia, skoro to sen.
Bawmy się, póki się nie obudzimy!
Haru, czekaj!
O to chodzi!
Musisz być zmęczony. Możesz dziś przespać się tutaj.
Łóżko stoi w magazynie, ale młodemu to nie przeszkadza.
Pewnie.
Twój kumpel też może zostać.
Potem mu powiem.
Schodami na górę od frontu. Jest otwarte.
Haru...
coś mi tu nie gra...
Dobry wieczór.
Jesteś tym bohaterem.
Tak...
Przepraszam, zapomniałem czegoś w zamku.
Żywe srebro.
Koniecznie muszę?
Dla własnego bezpieczeństwa. Ile razy mam powtarzać?
Król kazał mi zabrać cię jeszcze dziś, bez względu na okoliczności.
Zrozum moją sytuację!
Za dużo marudzisz, Dandysie.
To okropne!
Widzisz? Nic mi nie jest.
Parę kęsów moich ulubionych kwaśnych pomarańczy
i będę jak nowa!
Kwaśne pomarańcze? Jak Kotona...
Kto tam jest?
Czekaj!
To ten bohater.
Masz na imię Yu?
Tak.
Chciałem sprawdzić, jak się masz.
Wybacz, że bez zapowiedzi.
Nie szkodzi. I tak chciałam z kimś pogadać.
Naprawdę?
Nie wiem, jak to powiedzieć...
Jesteś trochę jak zwykła dziewczyna.
Nie lubię zachowywać się jak księżniczka.
Gdy nikt nie patrzy, jestem właśnie taka.
Hej, Bystra! Pora startować!
Dobra!
Wszystko gotowe.
No proszę. Pan Bohater.
Możemy go wpuścić?
Tak. Księżniczka wreszcie zgodziła się ruszać.
Zapraszam na pokład.
Aby oczyścić księżniczkę z pozostałości klątwy,
wybieramy się nad Jezioro Czystości!
- W drogę. - Tak jest!
Lecimy!
Lecimy?
To lata?
Kotona...
Wiatr nas wita.
Tak.
Te ptaki...
Podobno boski ptak Avnaron jest sojusznikiem bohaterów.
Rzadko pokazują się ludziom.
Tędy, patrz pod nogi.
Dobrze.
Jestem gotowa.
Księżniczko, jeśli poprawnie wykonasz magiczny taniec,
pozbędziesz się złych duchów.
Wiem.
Częste ćwiczenia popłaciły.
Dziękuję, Dandysie.
Idę zebrać trochę ochronnego ziela.
Dobrze.
Ta Kotona Haru, o której mówiłeś,
jest aż tak podobna do mnie?
Tak. Obie macie silną wolę i lubicie kwaśne pomarańcze.
Różnicie się tym...
że Kotona i Haru są...
Rozumiem.
Panna Kotona ci się podoba.
Co?
Nie, to nie tak.
Kotona też jest księżniczką?
Nie, jest zwykłą uczennicą liceum.
W naszym świecie nie ma królów i księżniczek.
Czyli naprawdę jesteś z innego świata.
Tak.
Nasze światy koegzystują
jak dwie strony monety.
Są ze sobą połączone.
Jasne.
Wielu słyszało legendy o waszym świecie,
ale nikt go nie widział.
Ale jeśli taki świat istnieje, chciałabym go zobaczyć.
Wiem!
Opowiedz mi jeszcze o Kotonie.
Co?
Niech pomyślę... Jest inteligentna i szczera.
Dzieli się energią z ludźmi wokół.
Jak ty, gdy rozmawiasz z Dandysem.
Ach tak...
Ja chyba nie mam energii, którą dzieliłabym się z innymi.
Czasem czuję się bardzo samotna.
Matka zmarła, gdy byłam mała.
Ojciec jest królem. Nie mogę ciągle zawracać mu głowy.
Tylko przy Dandysie mogę być sobą.
Ale masz tylu poddanych...
Wszyscy są dla mnie mili.
Ale...
to kwestia lojalności wobec księżniczki.
Nie mam nikogo, z kim mogłabym się śmiać, płakać i kłócić.
Tak jak ty i Haru.
Zazdroszczę twojej Kotonie.
Yu!
Chodź ze mną!
Co?
Księżniczko?
Chodź! Woda jest przyjemna!
Dobrze!
Chcesz sprawdzić ich zdolności?
Potrzeba dużej mocy, by złamać klątwę.
Ale to niemożliwe... Ci młodzieńcy?
Czarny Sztandar nieraz już wysyłał zabójców.
Skąd mamy wiedzieć, czy i oni nimi nie są?
Ale po co ratowaliby księżniczkę?
By zbliżyć się do ciebie, panie.
Co?
Krążą plotki, że Czarne Sztandary
gromadzą najemników i szykują się do rebelii.
Jeśli więc zaufamy zabójcom,
mogą zdobyć informacje, które pomogą im wygrać wojnę?
Niedoczekanie!
Muszę chronić królestwo
ze względu starszego brata.
Osiągnęliśmy pokój niszcząc Beladon,
ale tego dnia przelano wiele krwi.
Musimy chronić królestwo.
Inaczej książę Sedulus zginął na marne.
Obudziłeś się.
Jedzenie, które dali nam jako nagrodę, jest całkiem dobre.
Tak.
Spaliśmy i obudziliśmy się, a jednak sen wciąż trwa.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
- Dobrze spaliście? - Tak.
Macie gościa.
Mam wiadomość od Jego Wysokości!
„W ramach podzięki za wasze zasługi,
zapraszam was na pokaz szermierki”.
Przygotujcie się i ruszamy.
Yu! Haru!
Dziękujemy za przybycie.
Jego Wysokość jest wdzięczny za uratowanie księżniczki.
Wasza potęga sugeruje,
że jesteście też zręcznymi szermierzami.
Weźmiecie udział
w pozorowanej walce na miecze!
Zaprezentujcie umiejętności Jego Królewskiej Mości.
Co do licha? To miała być nagroda.
Co się dzieje?
Dalej!
Pośpieszcie się!
Nabrali nas.
Skupmy się na obronie i znalezieniu drogi ucieczki.
O rany!
Którędy możemy uciec?
No dalej!
Co tu się dzieje?
Co to ma znaczyć?
Ojcze, co ty im robisz?
Spokojnie, księżniczko. To tylko walka pokazowa.
Brak szacunku wobec zasłużonych dla królestwa jest niewybaczalny.
Haru!
To nic osobistego.
Yu...
Nic ci nie jest?
Nic.
Okazuje się, że umiem walczyć.
Może więc nie jesteśmy mieszczanami A i B,
ale niezłymi szermierzami A i B.
Może.
Do dzieła!
Hej, hej, hej!
Ci dwaj...
Świetnie współpracują.
Jakby byli jedną osobą.
Dość!
To był znakomity pokaz szermierki. Zapraszamy do nas.
Czemu to robisz, ojcze?
Aresztujemy was.
Co?
Zostaniecie przesłuchani w zamku.
Oni mnie uratowali.
Moc, dzięki której złamali klątwę i te zdolności szermiecze.
To mogą być zabójcy Czarnego Sztandaru, planujący zabić króla.
Nie możemy ryzykować.
To oszczerstwo!
Mam dość. To wszystko sen, nie?
Wszystko!
Haru, wracajmy do naszego świata.
Co? Jak mamy to zrobić?
Skok następuje chyba, gdy nasze życia są zagrożone.
- Co? - Wskoczymy w te płomienie.
Mówisz poważnie?
Musimy zaryzykować.
Trzy, dwa, jeden...
Teraz!
Czyżby byli Wędrowcami?
Wędrowcami?
Wreszcie się obudziliśmy.
Gdzie jest Kotona?
Haru! Yu!
Kotona!
Co?
Co się stało, Haru?
Nic.
Nic a nic.
Co jest? Zaczynam się martwić.
Kotona...
Dziwnie się zachowujecie.
Czemu nosicie mundurki w niedzielę?
A co z tobą? Działo się coś wczoraj?
Tak...
Działo się tu wczoraj coś niesamowitego.
Niesamowitego?
Kierowca zasnął za kierownicą i wjechał w budynek.
Był wypadek?
KIEROWCA CIĘŻARÓWKI ZASYPIA UDERZA W AUTOBUS
Zginęło kilka osób.
Ci ludzie...
Wypadki mnie przerażają.
SZPITAL CENTRALNY
Inny świat?
To stamtąd pan pochodzi?
Tak.
To piękne miejsce.
Aha...
Inny świat łączy się z tym światem.
A wybrańcy mogą się między nimi przenosić.
Ja też tak chcę!
Kiedyś ci się uda.
Ale oba światy reguluje surowa zasada.
Zasada?
Życia niektórych ludzi z obu światów są ze sobą połączone.
Połączeni lubią te same rzeczy
i mają podobne osobowości.
Połączone życia?
Więź między Astrid i Kotoną pasuje do tego,
co mówił mi kiedyś pewien staruszek w szpitalu.
Nie rozumiem.
Kotona, strzelaj!
Brawo, Kotona!
Kotona żyje.
Oczywiście.
Ale widziałeś, że była ranna i umierająca.
Musiało się nam to przyśnić.
Nie, myślę że to działo się naprawdę.
To tylko hipoteza, ale myślę,
że Kotona przeżyła,
bo uratowaliśmy Astrid.
Bo ich życia są połączone?
- A nawet jeśli, co z tego? - Co?
Nie wiem, kim jest ten staruszek,
ale jedno jest pewne.
Kotona biega tam, pełna energii.
Nie ma już znaczenia, czy tamten świat był snem.
To nie wszystko. Ci trzej z wypadku...
Wyglądali jak uzdrowiciele, którzy zniknęli.
Ależ ty masz wyobraźnię.
Miki, kopę lat.
To ja, Yusuke Ninomiya.
Yu?
Ależ ty urosłeś!
Gdy byłem w szpitalu,
był tu taki staruszek.
Nadal tu jest.
Strasznie trudny pacjent.
Co? Zniknął?
To się często zdarza. Jest wyjątkowo niesforny.
Musiał przejść do innego świata.
Jutro cię wypisują.
Znakomicie.
Mam nadzieję, że pana też niedługo wypiszą.
Niedługo wyruszę do innego świata.
Innego świata? Ja też chcę!
Tylko wybrańcy mogą tam trafić.
Co?
Ale jeśli zostaniesz bohaterem, też będziesz mógł się tam wybrać.
Naprawdę?
Z innych ogłoszeń...
Kotony Takashiny nie będzie w szkole, w związku z problemami zdrowotnymi.
Jej mama dzwoniła dziś rano.
Nie znam szczegółów,
ale mówiła, że to nic groźnego...
Nowotwór złośliwy?
To chyba jakiś żart.
Tata powiedział, że powinnam się zbadać.
I znaleźli nowotwór.
Ale ty...
ty tryskałaś energią!
Zostały mi jakieś trzy miesiące.
Słyszałam, jak rodzice o tym rozmawiali.
To absurd.
To niemożliwe!
Byłoby miło...
gdybyście traktowali mnie jak zawsze.
Przez resztę mojego czasu.
Muszę już iść.
Godziny odwiedzin już minęły.
Kotona, pójdę z tobą...
Nie trzeba.
Dlaczego?
Dlaczego ją to spotkało?
Haru, spróbujmy wrócić do innego świata.
Staruszek też nazywał go innym światem.
Mówił, że nasze życia są połączone
i że światy reguluje surowa zasada.
Być może
księżniczce znów grozi niebezpieczeństwo.
I dlatego Kotona...
Jak możesz tak mówić w takiej chwili?
Myślisz, że to zabawne?
Haru...
Może jest odwrotnie.
Może Astrid miała umrzeć,
a ponieważ ją ocaliliśmy, Kotona umrze w zamian!
Może tak działa ta surowa zasada?
Niemożliwe!
Dobrze, Yu.
Wrócimy do tamtego świata.
Ale...
zabiję Astrid, by ocalić Kotonę!
Haru, ty...
Nie możesz tego zrobić!
Zrobię wszystko, by ją uratować.
Nawet jeśli mam kogoś zabić!
Mam dość twoich fantazji!
Inny świat, co?
Gdzie jest Yu?
Co to za miejsce?
Co to za potwór?
Witaj
w Czarnym Zamku.
Kim jesteś?
Nazywam się Galeroth.
A ty potrafisz przechodzić między światami.
Według legendy, masz moc, by ocalić świat.
„Wędrowiec”.
Wędrowiec?
Wędrowiec Haru.
Czemu nie użyć tej mocy, by naprawić krzywdy?
Uciekłeś,
a teraz masz czelność znów się tu pokazywać?
Życie mojej przyjaciółki jest zagrożone.
Życia Kotony i Astrid są związane.
To znaczy, że księżniczce też coś grozi!
O czym ty mówisz?
Księżniczka jest pod ścisłą ochroną naszych straży i ma się świetnie!
Mówisz o związanych życiach. Masz na myśli legendę o innym świecie?
Na jakiej podstawie tak twierdzisz?
Gdy złamałem klątwę księżniczki, Kotona też została ocalona.
I Bertha...
Wygląda jak Siorka Saki w moim świecie.
Dość tych bzdur.
Siorka Saki...
Niegrzeczny sposób zwracania się do starszej siostry.
Wiedziałeś, że istnieje ograniczona liczba żyć
dopuszczalnych w naszych światach?
Dopuszczalna liczba żyć?
Tak.
Jeśli złamiesz tę zasadę w tym świecie
i ocalisz kogoś, kto miał umrzeć,
ktoś w twoim świecie za to zapłaci.
No właśnie.
Dlatego Astrid, która miała umrzeć,
musi zostać zgładzona.
To prawda! Przybywam z innego świata!
Twierdzisz więc, że jesteś Wędrowcem?
Nie wiem.
Chcę tylko uratować Astrid i Kotonę!
Mam wieści!
Doniesiono nam o buncie Czarnego Sztandaru.
Co?
Czy to jest zagrożenie dla księżniczki, o którym mówiłeś?
Być może.
Proszę, chrońcie księżniczkę!
Najpierw się przyznasz!
Do czego?
Twój przyjaciel jest w szeregach Czarnego Sztandaru.
Niemożliwe!
Posłuchaj.
Zabijesz księżniczkę Evermore jako członek Czarnego Sztandaru.
Ocalisz w ten sposób ukochaną. Nie wahaj się.
Nie waham,
ale to wciąż zabójstwo.
Potrzebna mi determinacja.
Mówiłeś, że ten świat to tylko sen.
Zabijanie we śnie nie ma znaczenia.
Nasza elitarna jednostka zwiadowcza, Sokole Oczy,
widziała twego kompana pośród żołnierzy.
Czy twój przyjaciel, Haru, jest zabójcą?
Nie należy do Czarnego Sztandaru.
On...
szaleje ze strachu o Kotonę.
Panie Gnauss, proszę mi uwierzyć!
Dobrze, skoro nalegasz...
zostaniesz strażnikiem księżniczki i dołączysz do naszych szeregów.
Zabijesz Haru, który jest teraz naszym wrogiem.
Gdy to zrobisz, uwierzymy ci.
Panie, co ty na to?
Dobrze, mianuję cię strażnikiem księżniczki.
Posłuchaj. Nawet jeśli zabijecie się wzajemnie,
wciąż obronisz księżniczkę.
Yu.
Astrid.
Wiem wszystko od Gnaussa.
Przez to, że ja ocalałam,
twoja droga Kotona...
To nie twoja wina.
Astrid, co ty...
To magiczny sztylet, wykonany przez moją matkę.
Ochronne zaklęcia na niego nie działają.
Jeśli moc, którą odziedziczyłam, miałaby posłużyć do złych celów,
będę zmuszona użyć tego sztyletu.
Jest w stanie mnie zabić.
Zabij mnie nim!
Pozbędziesz się wątpliwości.
Nie mam wątpliwości!
Masz.
Wahasz się, czy ratując życie kogoś z innego świata,
skazałeś na śmierć kogoś ci bliskiego.
Ty uratowałeś
moje życie.
Teraz, dla Kotony, którą tak kochacie z Haru,
oddaję ci swoje życie.
Nie mogę tego zrobić.
Dlaczego?
Nie wolno odbierać komuś życia, by ocalić inne.
Naprawdę?
Jeśli ktoś jest dla ciebie bardzo ważny,
nie chciałbyś go ocalić,
niezależnie od zbrodni, które musisz popełnić?
Zrobię wszytko, by ją uratować...
Nawet jeśli mam kogoś zabić!
Astrid...
Brak ci determinacji?
By poświęcić coś dla ocalenia kogoś bliskiego?
Determinacji?
Na twoim miejscu,
użyłabym sztyletu, by ocalić ukochaną.
Musisz zdecydować,
kto jest dla ciebie naprawdę ważny.
I go ocalić.
Księżniczko...
Wysłuchaj mej opinii.
Dandysie...
Ja też znam legendę
o duszach w naszym świecie powiązanych z duszami w innym.
Ale zabić kogoś, by ocalić kogoś innego?
Jesteś pewna, że tak to działa?
No właśnie!
Nie wiemy, jak powiązane są życia.
Chcę ocalić was obie.
Nie, na pewno was ocalę.
Obiecuję.
Yu...
Czarny Sztandar nie ma z nami szans! Zmiażdżymy ich!
Liczymy na was, bando pijaków!
Zostawcie to nam!
Szykujcie już napitki na nasz powrót!
Przebili się!
Odwrót!
To jest...
Co się stało? Strach cię obleciał?
Aby chronić tych, których kochasz, musisz odebrać życia innym.
Tak działa wojna.
Wiem.
W takim razie pora, byś poprowadził własną „wojnę”.
Rozumiem.
Jak to możliwe?
Haru tu jest.
Muszę iść.
Czekaj!
Dasz radę walczyć z Haru?
Bez determinacji stracisz życie.
Mimo to, chcę cię bronić.
Yu!
Wasza wysokość!
Mamy problem!
Przebili się przez bramę.
Miasto zmieniło się w pole bitwy.
Mają 20 000 żołnierzy.
W tym tempie, wkrótce dotrą tutaj!
Jak to możliwe?
Spokojnie, panie.
Nasze siły pokonały nawet potężne królestwo Beladon.
Nie traćmy w nie wiary.
Do diaska!
Wróg może przebić się
przez naszą ostatnią linię obrony.
Wesprzemy obronę zamku!
Tak jest!
Kim jesteś?
Bauer Linden z siódmego pułku.
Lepiej zapamiętaj tę psią mordę!
Jasne.
Dobra, Bauer. Za mną!
Tak jest!
To...
To dzieło pancerza Czarnego Sztandaru.
Wzmacnia siłę. Podoba ci się?
Co teraz?
Niedługo przełamiemy ostatnią linię obrony królestwa.
Wykorzystasz zamieszanie,
zaatakujesz zamek i zabijesz księżniczkę Astrid.
Masz wątpliwości? Mówiłem już.
Aby chronić tych, których kochasz...
Wiem! Jestem gotowy!
To tylko sen, prawda?
Prawda, Yu?
Za mną!
Odbierzesz życie ukochanej własnymi rękami.
Astrid.
Ojcze, w tym tempie...
Barton i Bertha dają z siebie wszystko.
Nie martw się.
Pora użyć Mornstara.
Pomoże nam powstrzymać wroga.
Legendarny święty miecz, Mornstar...
Ojcze! Mornstar to skarb, przekazywany z pokolenia na pokolenie.
Skarbiec...
Nie ma go tam.
Mornstar zaginął.
Ale widziałam go.
To replika.
Co? Replika?
Aby utrzymać władzę nad innymi królestwami,
trzymaliśmy utratę Mornstara w tajemnicy.
Niemożliwe... Czyli to było kłamstwo...
Mój ojciec użył mocy miecza, by zniszczyć Beladon.
Potem Mornstar zniknął.
Miecz rozgniewał się na mego ojca
za nadużycie jego mocy.
Haru!
Celem jest księżniczka! Zabić ją za wszelką cenę!
Musimy chronić księżniczkę ze wszystkich sił.
Nawet za cenę życia!
Nie przejdziecie!
Z drogi. Muszę zabić księżniczkę.
Po moim trupie!
Do ataku!
Stał się bardzo silny...
Aby chronić tych, których kochasz, musisz odebrać życia innym.
Taka jest wojna.
Haru!
Yu...
Haru, nie pozwolę ci iść dalej.
Co ty wyprawiasz?
Przyszedłem odzyskać życie Kotony.
Jeśli zabijesz Astrid,
możesz odebrać też życie Kotonie.
Nie rozumiesz?
Uratowaliśmy kogoś, kto miał umrzeć.
Teraz Kotona płaci za to życiem.
Zrobię, co muszę.
Odbiorę życie księżniczce, by uratować Kotonę.
Mylisz się, Haru!
To ty się mylisz!
Kotona jest dla mnie najważniejsza na świecie!
Nie wchodź mi w drogę!
Bo zabiję i ciebie!
Otwórz oczy, Haru!
Tak, muszę się obudzić.
Jeśli to sen, obudźmy się,
Yu!
Wróg jest już pod zamkiem!
Musimy bronić go za wszelką cenę!
To jest...
kapitan Bertha.
To niebezpieczna kobieta. Zabieramy ją na egzekucję.
Z drogi, Yu!
Nie! Ty chcesz chronić Kotonę,
ja też chcę kogoś chronić.
Czyli żaden z nas nie może ustąpić!
Tak!
Haru, dajmy temu spokój.
Zabij mnie.
Jeśli nie, zabiję księżniczkę.
Postanowiłem już.
Będę ją bronił bez względu na wszystko.
Czy ty też jesteś na to gotowy?
Yu i ja zawsze się przyjaźniliśmy.
Myślałem, że tak zostanie.
Dlaczego próbujemy się pozabijać?
Strzał!
Dobrze!
O kurczę...
O nie!
Ale wielki! Uciekamy!
Głupku! To tylko pies.
Nie uciekaj.
Nie mogę!
Ja też!
Hej!
Cholerka! Czy ja uciekam? Nogi same mnie niosą.
Czy ja umrę?
Chodź tu, głupi psie!
Tutaj!
On...
Silny jesteś.
Nawet na wózku.
A ty słaby. Ale szybko uciekasz.
Co?
Twoje nogi...
Co się stało?
Jako dziecko byłem w wypadku lotniczym.
Tylko ja przeżyłem.
Byłem mały,
więc nie pamiętam mamy i taty.
Ale nie martw się o mnie.
Nie przeszkadza mi to.
Jesteś sam?
Przygarnęła mnie kwiaciarka.
To dobra kobieta.
Mam więcej szczęścia,
niż ktoś w pełnej rodzinie bez miłości.
Czyli też łatwo się nie poddajesz.
Zostańmy przyjaciółmi!
Przyjaciółmi.
Jestem Haru!
A ja Yu...
Jesteśmy ulepieni z tej samej gliny.
W jaki sposób?
Na wiele sposobów.
Minęły trzy godziny od wybuchu pożaru
w hotelu Grand Angel...
Wróciłem?
Operacje gaśnicza
i ratownicza wciąż trwają.
Powtarzamy...
Kotona!
Kotona śpi.
Zaczęło ją boleć, więc ją uśpili.
Jest z nią coraz gorzej.
Haru...
Haru, skończmy z tym szaleństwem.
Im bliżej księżniczki jesteś, tym gorzej czuje się Kotona.
Szaleństwem?
Widziałeś? Pożar w hotelu
wiąże się z bitwą w królestwie.
Nasze działania w innym świecie
wpływają na to, co dzieje się tu!
Mam to gdzieś!
Zostanę przy boku Kotony!
Haru, proszę!
Wracajmy do innego świata i powstrzymajmy wojnę.
Inaczej stanie się coś strasznego!
Nie zmienię zdania.
Zabiję księżniczkę.
Haru, oszukali cię!
Skąd wiesz?
To jest...
kapitan Bertha.
To niebezpieczna kobieta. Zabieramy ją na egzekucję.
Upewnijmy się. Chodź ze mną, Haru!
Jesteś Siorka Saki? Gdzie twój brat?
Mój brat?
Nie udawaj głupiej. Masz brata z chorymi nogami.
Chodzi ci o Yu? Czego od niego chcesz?
Dobrze, więc ciebie pozbędę się najpierw.
Siorko Saki!
Kto to?
Saki, uciekamy!
Wsiadajcie!
- Co to było? - Na pewno nie człowiek.
Goni nas!
Co się dzieje?
To zabójca z innego świata.
Umie zmieniać się w pająka.
Że co? To bez sensu.
Ale czego chce od Siorki Saki?
Berthę, która wygląda jak Saki, pojmał wróg.
Jeśli nic nie zrobimy, zginie.
Podejrzewałem, że Saki też to spotka.
Tak są powiązane życia.
Tak?
Jak zwykle, zupełnie was nie rozumiem.
Pytał mnie, czy jestem „Siorką Saki”.
Skąd to wiedział?
Co? Tak powiedział?
Tylko wy tak do mnie mówicie.
Nie chcę, żeby jakiś psychol mnie tak nazywał.
Co się dzieje, Yu?
Rozumiem, oczywiście.
Wszystko już rozumiem!
Co rozumiesz?
Siorka, skręć w prawo!
Tak!
Widzieliście, jak prowadziłam?
Saki, uważaj!
Jesteś Yu...
Yu!
Co tu robisz? Trwa bitwa!
Przyszedłem, by walczyć.
Nie tu powinieneś walczyć.
Właśnie tu.
Co?
To ty, prawda? Ty jesteś zdrajcą.
O czym ty mówisz?
Zastanawiałem się...
Dlaczego osoba, która chciała zabić księżniczkę, użyła przeklętego sztyletu?
Sprawca wiedział o Królewskiej Tarczy.
Wiedział, że niełatwo zabić Astrid.
Uznałem więc, że osoba, która chciała zabić księżniczkę,
znajduje się na terenie królestwa.
I jeszcze jedno.
Zabójca, który nas zaatakował, wiedział, że nazywamy Saki „siorką”.
Skąd zabójca z tego świata miałby znać ten pseudonim?
Niech zgadnę,
twierdzisz, że to ja wysłałem zabójcę?
Podejrzewam cię...
z jeszcze jednego powodu.
Zapach.
Gdy mnie dotknąłeś,
poczułem ten sam zapach, który czułem na sztylecie.
Jak...
Czyli ten sztylet wykonałeś ty!
Zapach?
Oskarżanie mnie na takiej podstawie to absurd.
Magia ma charakterystyczny zapach!
Mało tego, zostawia też ślady.
Jako minister magii, powinieneś to wiedzieć.
I co z tego?
Na ciele zabójcy, który rzucił na mnie klątwę,
powinny być jej ślady.
Odbiła ją przecież Królewska Tarcza.
Jeśli chcesz dowieść niewinności, pokaż nam ciało!
Haru!
A więc tak to było.
Zastanawiały mnie słowa Galerotha.
Mówiłeś, że ten świat to tylko sen.
Zabijanie we śnie nie ma znaczenia.
Galeroth...
Jakby słyszał naszą rozmowę w zamku.
Wszystko jasne.
Siły najeźdźców znały królestwo jak własną kieszeń.
Bertha, nic ci nie jest?
Nic. Na szczęście straże straciły czujność i zdołałam uciec.
Czyli Siorka Saki też jest bezpieczna.
Tak.
Dobrze. Nie zostawiacie mi wyboru.
Zadowoleni?
Panie! Wróg jest już...
Co to ma znaczyć?
Mamy już wszystkie kawałki układanki.
Teraz wszyscy tu zginiecie!
Jesteś...
Ministrem magii Evermore, Gnaussem Wisdenem.
Znanym też jako...
przywódca Czarnego Sztandaru, Galeroth Felgrimm!
Jak to możliwe?
Księżniczko, spoczywa w tobie potężne źródło mocy.
Mocy, której potrzebuję.
Zdobędę tę moc i rozpocznę rewolucję.
Rewolucję?
To ja powinienem być królem!
Co? Jesteś więc...
Zostać królem?
On... Ale to niemożliwe.
Tak. Jestem twoim starszym bratem, Sedulusem Astrumem!
Następcą tronu Evermore!
Książe Sedulus nie żyje,
ty kłamliwy łotrze!
Powróciłem!
Używając alchemii
stworzyłem sobie nowe ciało z krwi i ciała demonów.
Naprawdę jesteś Sedulusem?
Zabił mnie mój własny ojciec. Nigdy tego nie zapomnę.
Fideliusie...
Rodzice zawsze cię faworyzowali. Nie zrozumiesz tego.
To prawda, że nigdy nie pojmę głębi twego cierpienia.
Jednakże...
Zgadza się.
Nigdy nie zrozumiesz rozpaczy, jaką czuje się, gdy porzuca cię ojciec.
Uzasadniając to koniecznością ochrony królestwa,
jako dziecko oddano mnie wrogiemu królestwu Beladon.
Stałem się zakładnikiem.
Ale nawet tam zaznałem nieco szczęścia.
Poznałem mą ukochaną żonę i doczekaliśmy się dziecka.
Ale ojciec zaatakował i zniszczył Beladon,
a wraz z nim tę odrobinę radości, którą miałem.
Okradziono mnie ze wszystkiego.
Tytułu księcia, więzi z ojcem,
nawet z mojej rodziny!
Aby się zemścić,
udawałeś ministra magii?
Zemścić?
Nie kierują mną tak banalne emocje.
Ojciec zawsze tego żałował.
To, co zaszło w Beladon,
było konieczne przez ówczesną sytuację Evermore.
Bzdura!
Musiałem znosić tę niedolę, bo spłodził mnie
słaby i niekompetentny król!
Zdobędę więc totalną potęgę
i stanę się nowym królem!
Nie tkniesz księżniczki nawet palcem!
Jak śmiesz stawać mi na drodze!
Jeśli mnie zabijesz, też zginiesz.
Masz na myśli Królewską Tarczę?
W tak razie zginie przy tym ktoś inny.
Haru, czy on tobą steruje?
Haru, przestań!
Zabij księżniczkę własnymi rękami!
Yu!
Kotona, trzymaj się!
Kotona!
Kotona...
OPERACJA W TOKU
Co to było?
Bezużyteczny.
Próbowałeś zabić ukochaną własnymi rękami.
Było to nawet zabawne.
Oszukałeś Haru...
i zmusiłeś nas do walki ze sobą.
Nie daruję ci tego!
Księżniczko!
Astrid!
Astrid chroni Królewska Tarcza.
Pamiętasz?
To prawda.
Ale...
Może zrobię coś takiego?
Astrid!
Yu!
Cholera!
Trzymaj się, Yu!
Nie... Nie dla mnie...
Dlaczego ty...
Trzymaj się, proszę...
Yu.
Yu...
Nie daruję mu tego!
Wybacz, Yu.
Trzymaj się.
Haru...
Astrid...
Pogodziliście się więc z losem?
Nie wybaczę ci tego!
Doprawdy?
Cały czas ją miałeś, prawda, Yu?
Determinację, by bronić tych, których kochasz.
To pan...
Yu, mój chłopcze, kopę lat.
Co pan tu robi?
Chyba się starzeję,
bo miałem problem z otwarciem bramy.
Jesteś chyba u wrót śmierci.
Boisz się?
Boję.
Ale... bardziej boję się tego,
że nie mogę bronić tego, co dla mnie ważne.
Co to?
Dam ci to.
Tylko bohater, wybraniec, może jej używać.
Zaraz...
Dlaczego ja?
Bo zasłużyłeś na to.
Szukałem kogoś...
komu mógłbym ją przekazać.
Ależ było trudno!
Ludzie godni takiej mocy
nie trafiają się na każdym kroku.
Na mnie już pora.
Pielęgniarka Miki pewnie już mnie szuka.
Do zobaczenia.
Czas już kończyć.
Księżniczko!
Mam cię.
A teraz zapłoń
i przekaż mi swą magiczną moc!
Przestań!
Zejdź mi z oczu, robaku!
Naprawdę chcesz, bym ciebie zabił najpierw?
Jak sobie życzysz!
Yu!
Nadal żyjesz?
No to cię dobiję.
- Będę chronił... - Yu!
...to, co dla mnie ważne!
Ludzi, których kocham!
Co?
Yu.
Yu!
Nie może być...
To...
To naprawdę Mornstar!
Co on tu robi?
Mornstar?
I co z tego?
Gdy moc Astrid połączy się z moją, będę niezniszczalny!
Chce przejąć moc Astrid w powietrzu.
Tu nikt nie będzie mi przeszkadzał!
O rany! Leci tutaj!
Ptaku, użycz mi swej siły.
Yu!
Co?
A co powiesz na to?
O nie!
Wygrałem.
To koniec.
Gdzie twój miecz?
Jesteś mój!
Tak!
Yu!
Astrid.
Wspaniale!
Czy bitwy dobiegły końca?
Tak. Po śmierci Galerotha
wróg się wycofał.
Niech mój starszy brat spoczywa w pokoju.
Musimy wyciągnąć z tego wnioski i stworzyć świat bez wojen.
Miejmy nadzieję, że teraz zapanuje pokój.
Tak.
Panie, księżniczko...
Dobrze, że nic wam nie jest.
A tobie, Barton?
Ja jestem niezniszczalny!
To prawda.
A wam...
Dziękujemy za ocalenie królestwa.
Ja również dziękuję.
Walczyliśmy tylko o to, co dla nas ważne.
Rozumiem.
Czyli jesteście Wędrowcami.
Nie, przechodzili między światami
dzięki mocy Galerotha.
Oto i brama.
Yu, Haru, musimy się pożegnać.
Gdy brama się zamknie,
nie będziecie już mogli przechodzić między światami.
Wraz z mocą Galerotha
zniknie też ta magia.
Naprawdę?
Musicie się spieszyć.
Przejdźcie przez bramę i wracajcie do swego świata.
Astrid...
Jasne.
Yu...
Nigdy cię nie zapomnę.
Astrid, ja...
Goście nie mogą długo przebywać w tym świecie.
Legenda głosi, że może to być śmiertelne.
Ale...
Nie... nie możesz.
Jeśli zostaniesz, będziesz zagrożony.
Chciałam być tą, z którą będziesz śmiał się, płakał i sprzeczał.
Chciałam być z tobą na zawsze.
Astrid...
Yu, nie mamy już czasu.
Brama się zamyka. Chodźmy!
Bądźcie zdrowi.
Trzymajcie się.
I nie kłóćcie się w innym świecie.
Tak, dość już walk na miecze.
Ruszamy.
Chodź, Yu.
Żegnaj, Astrid.
Wybacz, Haru, ale ja...
Yu!
Haru...
Żegnaj.
Co? Yu, nie!
Yu!
Yu....
Haru, obudziłeś się wreszcie!
Tak się cieszę, że chyba padnę ze szczęścia!
Ja...
Auto wpadło do rzeki.
Przez miesiąc leżałeś w szpitalu w śpiączce.
Bałam się, że już nigdy się nie obudzisz...
Tak się cieszę.
Rozumiem...
Dam znać twojej mamie.
Jasne, dzięki.
I mam dobre wieści.
Dobre wieści?
Haru?
Kotona!
Co z twoją chorobą?
Miała operację. Udało się usunąć nowotwór.
Nic jej nie grozi.
Lekarz mówi, że to cud.
Super. Bardzo się cieszę.
Tak się cieszę.
Bałem się o ciebie, Kotono.
Przepraszam, Haru.
Teraz znów możemy się sprzeczać.
Jasne.
Tak się cieszę.
Gdzie jesteś, Yu?
Wróciłeś, prawda?
Powiedzmy Yu, że masz się lepiej.
Gdzie on się podział?
Właśnie, gdzie jest Yu?
Yu? Yu jest...
Musimy powiedzieć o tym Yu.
Co? Yu?
Yu?
Kim jest Yu?
Wszyscy zapominają o Yu.
Teraz rozumiem.
Wiem, kim jesteś, Yu.
KWIACIARNIA SAKI
Yu.
Byłeś mną.
„Połączeni lubią te same rzeczy
i podobnych ludzi”.
Tak mówiłeś, prawda?
A przecież
pokochaliśmy tę samą osobę.
„Lepiej żebyś nie był teraz z kolejną fanką.
Ktoś cię może za to dźgnąć”.
Obaj pokochaliśmy tę samą kwaśną pomarańczę.
Yu...
Pochodziłeś z innego świata.
Jako dziecko byłem w wypadku lotniczym.
Tylko ja przeżyłem.
Byłem mały,
więc nie pamiętam mamy i taty.
Przybyłeś tu w dniu wypadku.
To nie tak, że ich nie pamiętałeś.
Ty ich nigdy nie miałeś.
Mamy i taty. Nie w tym świecie.
Czyli ty i ja
dzieliliśmy życie w tym świecie i w tym innym.
Zaprzyjaźniliśmy się,
choć mieliśmy żyć w różnych światach.
Teraz wiem, że to ty...
byłeś Wędrowcem.
A przybyłeś do tego świata
chyba po to...
by ocalić mnie.
To bardzo w twoim stylu.
To tylko hipoteza, jak zwykle mawiasz,
ale przypuszczam, że żyjesz teraz w innym świecie
z osobą, którą kochasz.
Tak jak ja z Kotoną.
Yu...
Jestem z tobą bliżej niż kiedykolwiek.
Nie wiem czemu,
ale czuję cię.
Trzymaj się, Yu.
W końcu jesteśmy ulepieni z tej samej gliny.
Napisy: Paweł Awdejuk